08-02-2008

Κάθε ταινία που κάνω, μου προσφέρει πολίτιμη ξεχωριστή εμπειρία και γνώση.

Το BLACK ΜΠΕΕΕ μου προσέφερε ένα μοναδικό ταξίδι γνώσης σ΄εκείνα τα μέρη της Νοτίου Ιταλίας, (Μεγάλη Ελλάδα κάποτε), στα οποία δεν είχα ξαναπάει.
ΠΟΣΕΙΔΩΝΙΑ (ΠΕΣΤΟΥΜ), ΚΟΥΜΑ, ΕΡΚΟΛΑΝΟ, ΠΟΜΠΗΙΑ, ΕΛΑΙΑ, ΝΑΠΟΛΗ.
Σε όλα αυτά τα μέρη γνώρισα έναν ελληνισμό που δεν φανταζόμουνα ότι υπάρχει. Γνώρισα μία άλλη Ελλάδα, δίπλα σ΄αυτήν εδώ την Ελλάδα. Είδα τα μνημεία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού χωρίς σκουπίδια και μπάζα. Ολοι οι αρχαιολογικοί χώροι, όχι μόνο περιφρουρούνται και φροντίζονται, αλλα προβάλλονται και εξυμνούνται τόσο ωραία που αν τα έλεγε κάποιος εδώ, θα τον χαρακτήριζαν εθνικιστή, σοβινιστή, πατριδοκάπηλο, νεοπαγανιστή και δε συμμαζεύεται.
Πηγαίνοντας εκεί, συνειδητοποίησα το μέγεθος του ανθελληνισμού που υπάρχει εδώ.
Εχουμε τον πιό λαμπρό πολιτισμό και το πιό μαύρο κράτος.
Στα σχολεία της Νάπολης μαθαίνουν ΄Ομηρο και διαπίστωσα ότι η παιδεία τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού.
Στην εθνική βιβλιοθήκη της Νάπολης, εκεί όπου βρίσκονται κι επεξεργάζονται οι 2.000 καμμένοι πάπυροι αρχαίων ελληνικών κειμένων, οι οποίοι ανακαλύφθηκαν στην κατεστραμένη απο την έκρηξη του Βεζούβιου Ελληνική πόλη του Ερκολάνο, συνάντησα τον Επίκουρο. Μέσα απο τα γραπτά του, με προέτρεψε να μην βλέπουμε εμείς οι σημερινοί Ελληνες, με τον αρχαίο πολιτισμό μας μουσιακά και να μην τον λιβανίζουμε σαν κολλημένοι προγονολάτρες.
Η ιστορία των προγόνων μας, η φιλοσοφία, η τέχνη και τα έργα τους, πρέπει να είναι για εμάς αστείρευτη πηγή γνώσης και έμπνευσης, προκειμένου να δημιουργήσουμε τον σημερινό ελληνικό πολιτισμό.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

10-12-2007

Κάθε φορά που κάνω μιά ταινία αναρωτιέμαι ποιός θα την δει. Η επιθυμία μου βέβαια είναι αν είναι δυνατόν να την δουν όλοι οι Ελληνες κι όχι μόνο. Αλλα αυτό δεν είναι δυνατόν. Πολλοί παράγοντες παρεμβαίνουν μέχρι που να φτάσει κάθε ταινία στον θεατή.
Τα τρία τελευταία χρόνια έκανα δύο ταινίες-ντοκυμαντέρ. Πρώτα το BLACK ΜΠΕΕΕ και μετά το ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΑ. Το δίλημμά μου γι΄αυτές τις ταινίες δεν ήταν μόνο ποιός θα τις δει, αλλά κυρίως πώς θα τις δει. Πού θα τις προβάλλω δηλαδή.
Σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα. Οι παλιοί κινηματογράφοι έχουν κλείσει ο ένας μετά τον άλλο και στην θέση τους υψώθηκαν τα γνωστά villages, τα οποία προωθούν κατ΄αποκλειστικότητα τα σκουπίδια του αμερικάνικου κινηματογράφου, τις ταινίες της βίας, της καταστροφής και των effects. Απο την άλλη η τηλεόραση είναι χειρότερη. Παίζει ακόμα πιό άθλιες ταινίες.
Κάτω απ΄αυτές τις συνθήκες, οι ταινίες μου αυτές ήταν καταδικασμένες να περιοριστούν σε μερικές μεμονωμένες προβολές, όπως όλες σχεδόν οι ελληνικές ταινίες.

Οταν όμως το BLACK ΜΠΕΕΕ προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
όπου βραβεύτηκε, ενθουσίασε τόσο πολύ το κοινό, που ο ίδιος ο κόσμος μου ζητούσε να το προβάλλει σε διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Το ίδιο συνέβη και με την ταινία ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΩΡΑΙΑ, όταν πρωτοπαίχτηκε στα ΑΙΣΧΥΛΕΙΑ 2007 του Δήμου Ελευσίνας και στην Κρήτη, στον Δήμο ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ.
Αυτές οι δύο ταινίες μου άνοιξαν έναν νέο δρόμο. Γνώρισα μία Ελλάδα η οποία έχει αναπτύξει μιά πλούσια πολιτιστική δραστηριότητα. Είναι το κατ’ εξοχήν μέρος που ασχολείται με τον ελληνικό πολιτισμό. Εκεί δεν μπορούν να εισχωρήσουν τα υποπροϊόντα και τα σκουπίδια που έχουν κατακλύσει όπως είπαμε, την τηλεόραση και τους κινηματογράφους.
Η αξία αυτών των πολιτιστικών εκδηλώσεων ολοκληρώνεται με τις συζητήσεις που ακολουθούν και με την γνωριμία που γίνεται ανάμεσα σ΄έναν κόσμο που μεταφέρει διαχρονικά τον πολιτισμό του.